Lector, Narrativa, Sin categoría — 24 enero, 2015 at 9:47 am

Á deriva. (texto de Ledicia Costas)

by

 

Unha das colaboracións máis salientábeis do noso anterior número de Búsola foi un apaixoante relato de suspense e terror escrito por Ledicia Costas. Recuperámolo para os que non tivestes a sorte de lelo no seu momento.

Á DERIVA

Existe un lugar perdido no Círculo Polar Ártico, onde a poboación cae en barrena coma un avión a piques de se estrelar contra o baleiro máis absoluto: a morte.
Ese lugar que os antigos acertaron chamar Grímsey, é o punto habitado máis setentrional de Islandia.
Alí foi onde empezou todo.
Hoxe, na soidade desta noite de petróleo, sinto que xa chega o final. Por iso, a continuación, transcribo o meu diario de a bordo. Talvez caia nunhas mans que saiban atoparlle un sentido ao transcorrer dos feitos.
Que Deus nos asista e nos perdoe.
Clerius James.
17 de abril de 1.986

Dalvík, 19 de marzo
Hoxe desembarcamos en Dalvík, un pobo pesqueiro de Islandia. Levamos dous meses de travesía e as neveiras do barco están só a un cuarto da súa capacidade. O capitán Fariu Slot tomou a decisión de navegar ata o Mar de Noruega, na busca dos bancos de bacallau. A tripulación empeza a estar cansa. Este frío é duro como a heroína.

Grímsey, 21 de marzo
Pisar terra despois de tantas semanas a bordo é volver á orixe. Esta mañá collimos un transbordador que nos levou á illa de Grímsey. É un lugar triste, condenado ao abandono. O Círculo Polar Ártico atravesa esa terra fría e perdida. Tamén atravesa aos humanos que a pisan por vez primeira. Nada máis poñer un pé nesa illa, sentín unha potente presión na caixa torácica. Por un momento pensei que ían rebentarme as costelas, a saltar unha a unha como gomas elásticas expostas ao límite da súa tensión. Creo que se me meteu dentro o corazón do frío polar.

 

Océano Polar, 22 de marzo
O noso barco soltou amarras a pasada madrugada. Imos atrás do skrei, o bacallau coñecido como trotamundos que habita nas augas do océano polar. O capitán Fariu Slot semellaba canso mesmo antes de partir. Hai algo contaxioso que flota no aire deste barco.

Océano Polar, 26 de marzo
Esta noite espertei cun berro aterrador. O contramestre atopou a un dos mariñeiros atravesado por un arpón, na sala de máquinas. A consternación apoderouse do barco. O capitán Fariu Slot dixo que vai atopar o asasino aínda que lle custe a súa propia vida. Tivemos que meter o cadáver no interior dunha neveira. O sangue conxelado ten unha estraña textura. Daráselle santa sepultura cando regresemos a terra.

Océano Polar, 28 de marzo.
Hoxe foi día grande de capturas. A cuberta está chea de escamas e de trotamundos. Pero a ledicia é relativa. A morte ten un cheiro peculiar.

Océano Polar, 29 de marzo.
A madrugada é lenta. Boto de menos a Anne e a súa forma de sorrir. Cústame moito traballo comprender este sentimento. Aquí, neste burato de xeo líquido, non hai sitio para o amor.

Océano Polar, 30 de marzo.
Un novo asasinato sacudiu a maquinaria do frío. O cadáver de Richmond apareceu esta mañá na cuberta. Alguén lle rebentou o cráneo a golpes. A metade da tripulación verqueu bágoas de impotencia que acabaron fundíndose coa sal dos trotamundos. A outra metade, vomitou no mar unha pena que lles saíu do máis profundo das entrañas. Eu fun dos que vomitou. O capitán está pensando en volver a casa.
Océano Polar, 2 de abril.
O capitán organizou quendas de vixilancia. Dous homes en cuberta, outros dous no corredor dos camarotes. Só durante a noite. O día é para perseguir trotamundos. A madrugada para cazar a morte.

Océano Polar, 4 de abril.
Rumbo a casa a toda máquina. O capitán deu a orde esta mesma mañá. Non puiden evitar que se me escapara unha bágoa de alegría.
Anne, amor, navego cara ti.

Océano Polar, 5 de abril.
Producíronse dúas novas baixas. Esta vez en pleno día. Os asasinatos son cada vez máis crueis. O capitán Farius Slot tratou de alertar a terra, pero estamos incomunicados. A neveira dos cadáveres vaise enchendo ao mesmo ritmo que a do peixe.

Océano Polar, 6 de abril.
Alguén manipulou o motor do barco. Estamos tirados en alta mar, vagando sen rumbo ao pracer do océano. Imos á deriva máis estratosférica.

Océano Polar, 8 de abril.
Xa ningún tripulante dos 4 que quedamos no barco se atreve a durmir. Loitamos por estar todo o tempo cos ollos abertos para burlar ao destino. Cantas horas pode aguantar un home esperto?

 

Océano Polar, 13 de abril.
A última morte foi un suicidio. Alan B. colgouse no seu camarote. Estaba suspendido no aire, bambeándose cunha lixeireza abafante. Tiña a lingua de fóra e unha estraña expresión. Era a súa cara, pero ao mesmo tempo non era. Como se levara posta unha careta de si mesmo. Esta baixa foi unha manobra do medo.

Océano Polar, 14 de abril.
Temo non volver a ti, Anne. Hai algo perverso que se desliza sobre a pel do barco. Estou perdendo a noción de min mesmo.

Océano Polar, 15 de abril.
O capitán reuniunos aos dous mariñeiros que quedamos. Un barco con tres tripulantes non é un barco, é unha carcasa de baleiro.
Dixo que el non é o asasino, así que ten que ser un de nós. Ou René, ou eu. Automaticamente, agarrei a René polo pescozo e apertei ata que a cara se lle puxo violeta mentres lle chamaba asasino e outras glorias que aprendín en alta mar ao longo da última década. O capitán separounos e logo decidiu encerrarnos a ambos por separado. Non poderemos saír ata que o vento cambie de rumbo.

Océano Polar, 16 de abril.
O meu camarote é un lugar deseñado para desquiciarse. O de René tamén. Esta noite empezou a berrar e a golpear as paredes. Volveuse tolo. A súa desesperación conseguiu poñerme a carne de galiña. O capitán sentiuse obrigado a deixalo saír. E a min tamén. O cheiro da sangue flota por riba das nosas cabezas. Ten alma de voitre.

 

Océano Polar, 17 de abril.
René tirouse ao mar nun ataque de loucura cuns pesos amarrados á cintura. O capitán e eu intentamos salvalo, pero foi inútil. Afundiuse e non volveu saír á superficie. Agora mesmo debe de ser un bloque de xeo humano. ¿Poden conxelarse os sentimentos?

Océano Polar, 17 de abril.
Aquí remata todo. Durante un instante cheguei a pensar que Fariu Slot era o asasino. Pero esa idea evaporouse cando atopei un rastro de sangue que ía desde o aseo ata a sala de máquinas. Alí xacía o capitán, co peito aberto a cuchilo e o extremo dunha víscera asomando desde o seu interior. Miroume con ollos de pánico antes de pechalos para sempre. Intentou dicirme algo, pero a morte non lle deixou tempo para falar.
Sobre a miña cama, un cuchilo luxado de vermello obsérvame con aire delator. Tamén as miñas mans están empapadas en sangue.
Non recordo nada. Só a dimensión do frío atravesándome as costelas igual que aquel día, cando pisamos Grimsey por vez primeira. E a cara de Anne, co seu sorriso de media lúa.
Anne, meu amor. Se algo aprendín nos últimos meses é que hai unha deriva peor que a dun barco. A deriva de ti mesmo.

Ledicia Costas

Comments are closed.